Compass And Old Map.jpg

GDZIE TO JEST?

GÓRY BYSTRZYCKIE

POŁOŻENIE:

Góry Bystrzyckie – pasmo górskie w Sudetach Środkowych. Ciągnie się na długości ok. 40 km - od Przełęczy Międzyleskiej do Obniżenia Dusznickiego. Ogólna powierzchnia Gór Bystrzyckich to ok. 250 km2. Od zachodu przez Dolinę Górnej Bystrzycy Góry Bystrzyckie graniczą z Górami Orlickimi, od północy poprzez Obniżenie Dusznickie i Piekielną Dolinę z Górami Stołowymi, od północnego wschodu oddzielone są stromym tektonicznym uskokiem od Rowu Górnej Nysy, zaś na południowym zachodzie pasmo lekko obniża się ku Dolinie Dzikiej Orlicy, Przełęcz Międzyleska (534 m n.p.m.) oddziela je od Masywu Śnieżnika. Grzbietem Gór Bystrzyckich przebiega wododział między zlewniami mórz – Bałtyckiego i Północnego. To znaczy, że np. wody Dzikiej Orlicy trafiają poprzez Łabę do Morza Północnego, natomiast wody rzeki Bystrzycy Łomnickiej płyną do Bałtyku. Przełęcz Spalona (811 m n.p.m.) dzieli pasmo na dwie części – południową i północną. W części południowej znajduje się najwyższy szczyt Gór Bystrzyckich – Jagodna (977 m n.p.m.); inne ważne szczyty w tej części to m.in. Czerniec (891 m n.p.m.), Gniewosz (853 m n.p.m.), Dębosz (772 m n.p.m.) i Bochniak (713 m n.p.m.) W części północnej dominuje Łomnicka Równia (898 m n.p.m.); inne ważne szczyty to m.in. Biesiec (833 m n.p.m.), Wolarz (852 m n.p.m.) i Kamienna Góra (704 m n.p.m.).

ATRAKCJE TURYSTYCZNE:

Góry Bystrzyckie to rozległe łąki i polany, liczne drogi polne i leśne dukty, interesujące przykłady sudeckiej architektury (w tym trzy drewniane kościółki - w Kamieńczyku, Nowej Bystrzycy i Zalesiu). To wyludnione wsie oraz rozsiane po polach i lasach opuszczone gospodarstwa. Ale to także gwarne i bogate w wody mineralne uzdrowiska. Źródła wód mineralnych znajdują się nie tylko w uzdrowiskach w Polanicy, Dusznikach czy Długopolu, ale także w wyżej położonych małych miejscowościach – Nowej Bystrzycy, Szczawinie, Nowej Łomnicy i Starych Bobrownikach. W lasach, na łąkach i przy opuszczonych gospodarstwach znajdziemy latem i jesienią mnóstwo darów natury – grzybów, jagód, malin, poziomek, czereśni, jabłek i gruszek. Po górach tych bardzo łatwo się spaceruje. Kiedy wyjdzie się już na wierzchowinę, wszędzie jest prawie płasko. Dlatego wędrówki górskie po tym terenie nie są zbyt męczące. Góry Bystrzyckie to również raj dla rowerzystów. Autostrada Sudecka lub droga wzdłuż Dzikiej Orlicy są doskonałe dla amatorów płaskich i gładkich dróg. Natomiast penetracji głębi tego pasma sprzyjają liczne dukty, którymi Góry Bystrzyckie są poprzecinane wzdłuż i wszerz. Większość z tych leśnych tras ma swoje nazwy: m.in. Wieczność, Droga Zbłąkanych Wędrowców, Zielona Droga lub Złodziejska Ścieżka. Leśne dukty Gór Bystrzyckich wspaniale umożliwiają także uprawianie turystyki narciarskiej. Zarówno dla piechurów jak i rowerzystów oraz narciarzy wytyczono w tych górach wiele znakowanych tras. Sieć szlaków turystycznych umożliwia dotarcie do niemal wszystkich atrakcyjnych miejsc. Najdłuższy z pieszych szlaków – niebieski – wyznakowany w 1947 r., prowadzi z Międzylesia aż do Dusznik-Zdroju, przez Różankę, Solną Jamę, Szczerbę, Przełęcz nad Porębą, Przełęcz pod Uboczem, Rozdroże pod Bieścem, Dolinę Strążyską i schronisko „Pod Muflonem”. Kolejny ważny dla wędrowców szlak ma kolor czerwony – jest to fragment Głównego Szlaku Sudeckiego im. dr M. Orłowicza i na tym terenie prowadzi z Długopola-Zdroju przez Ponikwę, Przełęcz Spaloną, Lasówkę, Zieleniec do Dusznik-Zdroju.

PRZEŁĘCZ SPALONA

Przełęcz Spalona to tradycyjna, choć fizjograficznie nieuzasadniona nazwa miejsca (812 m), w którym Autostrada Sudecka przecina grzbiet Jagodnej pod szczytem Sasin (867 m) w Górach Bystrzyckich. Na długo przed budową tej szosy biegła tędy zwykła droga łącząca Bystrzycę Kłodzką z wioskami w dolinie Dzikiej Orlicy (Spalona Droga, zbudowana w 1864 r.), a na widokowej „przełęczy” stanęła gospoda Hartmannsbaude. Gospodę rozbudowano w 1895 r., a w 1927 r. kupiło ją Kłodzkie Towarzystwo Górskie (GGV). Po modernizacji w 1933 r. obiekt, nazwany Brandbaude stał się jednym z kilku „sztandarowych” schronisk tej organizacji. Po wojnie rozszabrowane schronisko przejął i uruchomił w 1948 r. Oddział Kłodzki PTT; nosiło wówczas nazwę „Spalona”. Obecnie w stylowym budynku działa schronisko PTTK „Jagodna”.

Naprzeciw schroniska stoi piaskowcowy XIX-wieczny krucyfiks oraz – od niedawna – wieża telekomunikacyjna, a w pobliżu – pomniczek ustawiony przez GGV dla upamiętnienia działacza turystycznego, dentysty Roberta Pokornego, który zmarł tu podczas wycieczki 18 V 1924 r.

Ciekawostką są dwa niemieckie bunkry zbudowane prawdopodobnie w 1936 r. – jeden położony przy drodze poniżej schroniska, obok dyżurki GOPR, przeznaczony dla 4 żołnierzy obsługujących dwa karabiny maszynowe MG 08/15, drugi naprzeciw schroniska. Ten, prócz izby bojowej dla dwóch karabinów maszynowych, posiada hangar dla działka ppanc., które mogło strzelać ze stanowiska polowego. Podobne obiekty są na Przełęczy nad Porębą, cel ich budowy nie jest znany. Obecnie służą jako pomieszczenia gospodarcze.

Nazwa „przełęczy” (niem. Brandpass) pochodzi od położonej poniżej wsi Spalona, ta zaś prawdopodobnie od wielkiego pożaru, który wybuchł podczas długotrwałej suszy w 1473 r. i przez 6 tygodni niszczył okoliczne lasy.

No Frame

This Site Was Created Using Wix.com . Create Your Own Site for Free >>Start